୧. ପରିଚୟ: ସାଧାରଣ ପରିବେଶରୁ ଡିଜିଟାଲ୍ ଦୁନିଆ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ
ମୋ ନାମ ମନୋଜ ସାମଲ। ମୁଁ ଓଡ଼ିଶାର ଜଣେ ସାଧାରଣ ପରିବାରରୁ ଆସିଛି। ଆଜି ମୁଁ ଯେଉଁ ଡିଜିଟାଲ୍ ଦୁନିଆ ସହିତ ଜଡ଼ିତ, ଯେଉଁଠାରେ ୱେବସାଇଟ୍ ତିଆରି କରିବା, ଆଣ୍ଡ୍ରଏଡ୍ ଆପ୍ ବିକାଶ କରିବା, ୟୁଟ୍ୟୁବ୍ରେ ଶିକ୍ଷାମୂଳକ ଭିଡିଓ ତିଆରି କରିବା ଏବଂ ଅନଲାଇନ୍ ମାଧ୍ୟମରେ ଆୟ କରିବା ମୋ ଜୀବନର ଅଂଶ ହୋଇଛି, ସେହି ଯାତ୍ରା ଆଦୌ ସହଜ ନଥିଲା।
ମୋ ପାଖରେ ଆରମ୍ଭରୁ ବଡ଼ ପୁଞ୍ଜି ନଥିଲା, ଉନ୍ନତ କମ୍ପ୍ୟୁଟର ନଥିଲା କିମ୍ବା ଟେକ୍ନୋଲୋଜି ଶିଖାଇବା ପାଇଁ କୌଣସି ବିଶେଷ ସୁଯୋଗ ନଥିଲା। ମୁଁ ଯାହା ଶିଖିଛି, ତାହାର ଅଧିକାଂଶ ନିଜ ଚେଷ୍ଟା, ଅନୁଭବ, ଭୁଲ୍ ଏବଂ ନୂଆ ଜିନିଷ ଜାଣିବାର ଆଗ୍ରହରୁ ଶିଖିଛି।
ଏହି କାହାଣୀ କେବଳ ଟଙ୍କା ରୋଜଗାର କରିବାର କାହାଣୀ ନୁହେଁ। ଏହା ହେଉଛି ଜଣେ ଯୁବକଙ୍କ କାହାଣୀ, ଯିଏ ପରିବାରର ଆର୍ଥିକ ପରିସ୍ଥିତି ଯୋଗୁଁ ଛୋଟ ବୟସରୁ କାମ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୋଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ଭିତରେ ଥିବା ଶିଖିବାର ଇଚ୍ଛାକୁ କେବେ ହରାଇନଥିଲେ।
୨. ୨୦୦୩: ଦଶମ ଶ୍ରେଣୀ ପରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ଜୀବନର ସଂଘର୍ଷ
୨୦୦୩ ମସିହା ମୋ ଜୀବନର ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ସମୟ ଥିଲା। ସେହି ବର୍ଷ ମୁଁ ଦଶମ ଶ୍ରେଣୀ ପାସ୍ କରିଥିଲି। ପରୀକ୍ଷାରେ ମୋର ପ୍ରାୟ ୭୦ ପ୍ରତିଶତ ନମ୍ବର ଥିଲା ଏବଂ ମୁଁ ନିଜ ଶ୍ରେଣୀରେ ପଞ୍ଚମ ସ୍ଥାନରେ ଥିଲି।
ପାଠପଢ଼ାରେ ଭଲ ଫଳାଫଳ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୋ ପରିବାରର ଆର୍ଥିକ ପରିସ୍ଥିତି ଏପରି ଥିଲା ଯେ ଦଶମ ପରେ ମୋତେ ଚାକିରି କରିବା ପାଇଁ ଘରୁ ବାହାରିବାକୁ ପଡ଼ିଲା।
ସେହି ବୟସରେ ଅନେକ ପିଲା ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷା, କଲେଜ ଏବଂ ନିଜ ଭବିଷ୍ୟତର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଥାନ୍ତି। ମୋର ମଧ୍ୟ ପଢ଼ିବାର ଇଚ୍ଛା ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ପରିବାରର ଆବଶ୍ୟକତା ମୋତେ ଶୀଘ୍ର ରୋଜଗାରର ରାସ୍ତା ଖୋଜିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲା।
ମୁଁ ଜାଣିନଥିଲି ଯେ ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତି ମୋତେ ଦିନେ କମ୍ପ୍ୟୁଟର, ଇଣ୍ଟରନେଟ୍, ୱେବସାଇଟ୍ ଏବଂ ମୋବାଇଲ୍ ଆପ୍ର ଦୁନିଆକୁ ନେଇଯିବ।
୩. କୋଲକାତାରେ ପ୍ରଥମ ଚାକିରି ଏବଂ କମ୍ପ୍ୟୁଟର ପ୍ରତି ଆଗ୍ରହ
ଦଶମ ପାସ୍ କରିବା ପରେ ମୁଁ କୋଲକାତା ଯାଇଥିଲି। ସେଠାରେ ଏକ ଗହଣା ଦୋକାନରେ କାମ ଆରମ୍ଭ କଲି। ମୋର ମୁଖ୍ୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିଲା ଟଙ୍କା ରୋଜଗାର କରିବା ଏବଂ ପରିବାରର ଆବଶ୍ୟକତା ପୂରଣରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା।
କିନ୍ତୁ ସେହି ସମୟରେ ମୋ ମନରେ ଆଉ ଏକ ଆଗ୍ରହ ଜନ୍ମ ନେଉଥିଲା।
ମୁଁ ଦେଖୁଥିଲି, କିଛି ଲୋକ କମ୍ପ୍ୟୁଟରରେ କାମ କରୁଛନ୍ତି। ସେମାନେ କିପରି କାମ କରୁଛନ୍ତି, ସ୍କ୍ରିନ୍ରେ କ’ଣ କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ କମ୍ପ୍ୟୁଟର ଦ୍ୱାରା କେତେ ପ୍ରକାରର କାମ କରିହେଉଛି, ମୁଁ ଆଗ୍ରହର ସହିତ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରୁଥିଲି।
ମୁଁ ସେତେବେଳେ କମ୍ପ୍ୟୁଟର ବିଷୟରେ ବିଶେଷ କିଛି ଜାଣିନଥିଲି। କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ କମ୍ପ୍ୟୁଟରରେ କାମ କରୁଥିବା ଦେଖି ମୋ ମନରେ ଏହାକୁ ଶିଖିବାର ଇଚ୍ଛା ଜାଗିଲା।
କେବେ କେବେ ଜୀବନରେ ବଡ଼ ପରିବର୍ତ୍ତନ କୌଣସି ବଡ଼ ଘଟଣାରୁ ଆସେ ନାହିଁ। ଏକ ଛୋଟ ଦୃଶ୍ୟ, ଜଣେ ଲୋକଙ୍କ କାମ କିମ୍ବା ନୂଆ ଜିନିଷ ପ୍ରତି ଜନ୍ମ ନେଉଥିବା ଆଗ୍ରହ ମଧ୍ୟ ଆମର ଭବିଷ୍ୟତ ବଦଳାଇପାରେ। ମୋ ପାଇଁ କମ୍ପ୍ୟୁଟରକୁ ପ୍ରଥମେ ଦେଖିବା ସେହିପରି ଏକ ଅନୁଭବ ଥିଲା।
୪. ୨୦୦୩: ପ୍ରଥମ Yahoo ଇମେଲ୍ ଆଇଡି ଏବଂ ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ ସହ ପରିଚୟ
କୋଲକାତାରେ ରହିବା ସମୟରେ ମୁଁ ନିଜର ପ୍ରଥମ ଇମେଲ୍ ଆଇଡି ତିଆରି କରିଥିଲି। ତାହା Yahoo ମାଧ୍ୟମରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା। ମୋର ମନେ ଅଛି, ୨୦୦୩ ମସିହାରେ ଦଶମ ପାସ୍ କରିବା ପରେ ମୁଁ ଏହି ଇମେଲ୍ ଆଇଡି ତିଆରି କରିଥିଲି।
ଆଜି ଯେଉଁ ସମୟରେ ପିଲାମାନେ ମୋବାଇଲ୍ ଫୋନ୍ରେ କିଛି ସେକେଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ଇମେଲ୍ ତିଆରି କରିପାରୁଛନ୍ତି, ସେହି ସମୟରେ ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଏତେ ସହଜ ନଥିଲା। କମ୍ପ୍ୟୁଟର ଏବଂ ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ ସୁବିଧା ପାଇବା ପାଇଁ ଅନେକ ସମୟରେ ସାଇବର କାଫେକୁ ଯିବାକୁ ପଡ଼ୁଥିଲା।
ମୁଁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ ବିଷୟରେ ଜାଣିବା ଆରମ୍ଭ କଲି। ଅନଲାଇନ୍ରେ SMS ପଠାଇବା ମଧ୍ୟ ଶିଖିଲି। ସେହି ସମୟରେ ମୋ ପାଇଁ ଏହା ସବୁ ନୂଆ ଏବଂ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲା।
ମୁଁ ସେତେବେଳେ ଜାଣିନଥିଲି ଯେ ଇମେଲ୍ ତିଆରି କରିବା ଏବଂ ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ ବ୍ୟବହାର କରିବାର ଏହି ଛୋଟ ଆରମ୍ଭ ଦିନେ ମୋତେ ନିଜର ୱେବସାଇଟ୍ ତିଆରି କରିବା, ଆପ୍ ପ୍ରକାଶ କରିବା ଏବଂ ଅନଲାଇନ୍ରେ ଆୟ କରିବାର ରାସ୍ତା ଦେଖାଇବ।
୫. ୨୦୦୪: ପରିବାରର ଦାୟିତ୍ୱ ଏବଂ ପୁଣେ ଯିବାର ନିଷ୍ପତ୍ତି
୨୦୦୪ ମସିହାରେ ମୋ ପରିବାରରେ ମୋ ଭଉଣୀଙ୍କ ବିବାହ ହୋଇଥିଲା। ପରିବାରର ଆର୍ଥିକ ସ୍ଥିତି ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ ଚାପରେ ଥିଲା। ଏହି ଦାୟିତ୍ୱ ପରେ ମୋତେ ପୁଣିଥରେ ନିଜ ଭବିଷ୍ୟତ ବିଷୟରେ ଗଭୀର ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ପଡ଼ିଲା।
ଏହା ପରେ ମୁଁ ମହାରାଷ୍ଟ୍ରର ପୁଣେ ସହରକୁ ଗଲି ଏବଂ ସେଠାରେ ଚାକିରି ଖୋଜିବା ଆରମ୍ଭ କଲି।
ମୋର ଇଚ୍ଛା କେବଳ ଟଙ୍କା ରୋଜଗାର କରିବା ନଥିଲା। ମୁଁ ପଢ଼ା ମଧ୍ୟ ଜାରି ରଖିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲି। କୋଲକାତାରେ କାମ କରି ଯାହା କିଛି ଟଙ୍କା ସଞ୍ଚୟ କରିଥିଲି, ତାହାରୁ କିଛି ଟଙ୍କା ପଢ଼ାରେ ଲଗାଇଲି ଏବଂ ଦୂରଶିକ୍ଷା ମାଧ୍ୟମରେ ଅଧ୍ୟୟନ ଆରମ୍ଭ କଲି।
କିନ୍ତୁ ପୁଣେରେ ଚାକିରି କରିବା ପରେ ଏକ ନୂଆ ସମସ୍ୟା ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲା। ଚାକିରିରେ ପ୍ରାୟ ୧୨ ଘଣ୍ଟା କାମ କରିବାକୁ ପଡ଼ୁଥିଲା। ଏତେ ସମୟ କାମ କରିବା ପରେ ପଢ଼ିବା ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ ସମୟ ମିଳୁନଥିଲା।
ମୁଁ ବୁଝିଗଲି ଯେ ମୋତେ ଏପରି କାମ ଖୋଜିବାକୁ ହେବ, ଯେଉଁଥିରେ ରୋଜଗାର ସହିତ ପଢ଼ା ମଧ୍ୟ ଜାରି ରଖିପାରିବି।
୬. ପୁଣେରେ ନୂଆ ଜୀବନ: ରୋଜଗାର ସହ ପଢ଼ା ଜାରି ରଖିବା
ପରିସ୍ଥିତି ମୋତେ ଏକ ନୂଆ ରାସ୍ତା ଖୋଜିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲା। ମୁଁ ଭାବିଲି, ଯଦି ନିଜେ କିଛି କାମ ଶିଖି ତାହାକୁ ଆଧାର କରି ରୋଜଗାର କରିପାରିବି, ତେବେ ପଢ଼ା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସମୟ ବାହାର କରିପାରିବି।
ପୁଣେରେ ମୋର କିଛି ସମ୍ପର୍କୀୟ ଖାଇବା ରାନ୍ଧିବା କାମ କରୁଥିଲେ। ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରାୟ ଏକ ମାସ ରହି ରୋଷେଇ କାମ ଶିଖିଲି। ତା'ପରେ ଏହାକୁ ରୋଜଗାରର ଏକ ମାଧ୍ୟମ ଭାବରେ ଆରମ୍ଭ କଲି।
ଏହି କାମର ଏକ ବିଶେଷ ସୁବିଧା ଥିଲା। ଅଲଗା ଅଲଗା ସ୍ଥାନରେ ରୋଷେଇ କରି ମୁଁ କିଛି ଘଣ୍ଟା ମଧ୍ୟରେ ଟଙ୍କା ରୋଜଗାର କରିପାରୁଥିଲି। ଏହା ମୋତେ ଚାକିରି ତୁଳନାରେ ସମୟକୁ କିଛିଟା ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ବ୍ୟବହାର କରିବାର ସୁଯୋଗ ଦେଲା।
ମୁଁ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଘରେ ରହି ଘରୋଇ କାମ କରୁଥିଲି, ରୋଷେଇ କରୁଥିଲି ଏବଂ ସୁଯୋଗ ମିଳିଲେ ପଢ଼ୁଥିଲି। ସେହି ପରିବାରର ଲୋକମାନେ ମୋର ପଢ଼ା ପ୍ରତି ଆଗ୍ରହକୁ ବୁଝୁଥିଲେ। ସେମାନେ ମୋତେ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଇଂରାଜୀ ଶିଖିବାରେ ମଧ୍ୟ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।
ସେହି ସମୟରେ ମୁଁ ଏକ କଥା ଅନୁଭବ କଲି—ଜୀବନରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ପାଇଁ କେବଳ ଟଙ୍କା ନୁହେଁ, ଠିକ୍ ପରିବେଶ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଉତ୍ସାହ ଏବଂ ନିଜର ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛା ମଧ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ।
ଏହି ସଂଘର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଦ୍ୱାଦଶ ଶ୍ରେଣୀ ପାସ୍ କରିପାରିଲି। ରୋଜଗାର ଏବଂ ପଢ଼ାକୁ ଏକାଠି ନେଇ ଚାଲିବା ସହଜ ନଥିଲା, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ହାର ମାନିନଥିଲି।
୭. ୨୦୦୭: କମ୍ପ୍ୟୁଟର ଦୁନିଆରେ ମୋର ପ୍ରଥମ ପଦକ୍ଷେପ
ପ୍ରାୟ ଦୁଇରୁ ତିନି ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଭିନ୍ନ କାମ କରିବା ପରେ ମୋ ଜୀବନରେ ଆଉ ଏକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିଲା।
ମୋ ମାମୁଁ ଏକ କମ୍ପାନୀରେ ରୋଷେଇ କାମ କରୁଥିଲେ। ସେ ମୋତେ କହିଲେ ଯେ ମୁଁ ଏତେ କିଛି ଶିଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି, ତେଣୁ କମ୍ପ୍ୟୁଟର ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ କାମ ମଧ୍ୟ ଶିଖିବା ଉଚିତ।
ସେହି ସମୟରେ ମୁଁ ନିଜର ଏକ ପୁରୁଣା ସେକେଣ୍ଡ-ହ୍ୟାଣ୍ଡ କମ୍ପ୍ୟୁଟର କିଣିଥିଲି। କମ୍ପ୍ୟୁଟର ବିଷୟରେ ମୋର ଜ୍ଞାନ ସେତେବେଳେ ବହୁତ କମ୍ ଥିଲା। ତଥାପି ମୁଁ ଏହାକୁ କିଣିଥିଲି, କାରଣ ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲି ଯେ ଏହା ମାଧ୍ୟମରେ କ'ଣ କ'ଣ କରିହେବ।
ମୁଁ ରାତିରେ ବସି କମ୍ପ୍ୟୁଟରର ବିଭିନ୍ନ ସେଟିଂସ୍ ଖୋଲୁଥିଲି, ନୂଆ ଜିନିଷ ଦେଖୁଥିଲି ଏବଂ ନିଜେ ନିଜେ ଶିଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲି। ମୁଁ ଜାଣିନଥିଲି କେଉଁଠାରୁ ଶିଖିବା ଆରମ୍ଭ କରିବି, କିନ୍ତୁ ଶିଖିବାର ଇଚ୍ଛା ମୋତେ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଉଥିଲା।
ଏହା ପରେ ମୁଁ ଏକ କମ୍ପ୍ୟୁଟର ଇନ୍ଷ୍ଟିଚ୍ୟୁଟ୍ରେ ତିନିରୁ ଚାରି ମାସର ପାଠ୍ୟକ୍ରମ କଲି। ସେଠାରେ ମୁଁ Tally, Excel ଏବଂ କମ୍ପ୍ୟୁଟରର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୌଳିକ ବିଷୟ ଶିଖିଲି।
ମୋର Excel ବିଷୟରେ କିଛି ଧାରଣା ପୂର୍ବରୁ ହୋଇଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଇନ୍ଷ୍ଟିଚ୍ୟୁଟ୍ରେ ଶିଖିବା ଦ୍ୱାରା ମୋର ଜ୍ଞାନ ଆହୁରି ବଢ଼ିଲା।
ପାଠ୍ୟକ୍ରମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଚାକିରି ଖୋଜିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲି। ମୁଁ ନିଜର ପରିସ୍ଥିତି ବୁଝାଇ କହିଥିଲି ଯେ କମ୍ପ୍ୟୁଟର ଶିଖିବା ପାଇଁ କ୍ଲାସ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଯିବି, ତେଣୁ କେତେକ ଦିନ ଆସିବାରେ ଟିକିଏ ଡେରି ହୋଇପାରେ। କମ୍ପାନୀ ମୋ କଥାକୁ ବୁଝି ମୋତେ ସୁଯୋଗ ଦେଇଥିଲା।
ଏହିପରି ଭାବରେ ୨୦୦୭ ମସିହାରେ ମୋର କମ୍ପ୍ୟୁଟର ଲାଇନ୍ରେ ଚାକିରି ଜୀବନ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
୮. Bharat Cares Limited: ଚାକିରି ସହ ଅନୁଭବ ଓ ଜ୍ଞାନ ବୃଦ୍ଧି
ମୁଁ ଓଡ଼ିଶା ସହ ସମ୍ପର୍କିତ Bharat Cares Limited ନାମକ କମ୍ପାନୀରେ କାମ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲି। ସେଠାରେ କାମ କରିବା ସମୟରେ ମୋତେ କମ୍ପ୍ୟୁଟର ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଅନେକ ନୂଆ ଅନୁଭବ ମିଳିଲା।
ଧୀରେ ଧୀରେ ମୋର କମ୍ପ୍ୟୁଟର ଜ୍ଞାନ ବଢ଼ିଲା। କେବଳ ପାଠ୍ୟକ୍ରମରେ ଶିଖିଥିବା ବିଷୟ ନୁହେଁ, କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷେତ୍ରରେ କିପରି କମ୍ପ୍ୟୁଟର ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ହୁଏ, କିପରି ତଥ୍ୟ ପରିଚାଳନା କରାଯାଏ ଏବଂ କିପରି ଦୈନନ୍ଦିନ କାମକୁ ସହଜ କରାଯାଏ, ତାହା ମଧ୍ୟ ଶିଖିବାକୁ ପାଇଲି।
ସେହି ସମୟରେ ଆଜି ପରି ମୋବାଇଲ୍ ଫୋନ୍ରେ ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ ସହଜରେ ଉପଲବ୍ଧ ନଥିଲା। ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ ବ୍ୟବହାର କରିବା ପାଇଁ ସାଇବର କାଫେ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ମାଧ୍ୟମ ଥିଲା।
ମୁଁ କାମ କରିବା ସହିତ ନୂଆ ଟେକ୍ନୋଲୋଜି ବିଷୟରେ ଜାଣିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ରହୁଥିଲି। ମୋ ପାଇଁ କମ୍ପ୍ୟୁଟର କେବଳ ଚାକିରି କରିବାର ଏକ ଉପକରଣ ନଥିଲା। ଏହା ମୋତେ ଏକ ନୂଆ ଦୁନିଆ ଦେଖାଉଥିଲା।
୯. Orkut ଯୁଗ: ସୋସିଆଲ୍ ମିଡିଆର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଅନୁଭବ
ସେହି ସମୟରେ Google ର Orkut ବହୁତ ଲୋକପ୍ରିୟ ଥିଲା। Facebook ଆଜି ଯେପରି ବ୍ୟବହାର ହେଉଛି, ସେହି ସମୟରେ ଅନେକ ଲୋକ Orkut ମାଧ୍ୟମରେ ପରସ୍ପର ସହ ଯୋଡ଼ି ହେଉଥିଲେ।
ମୁଁ ମଧ୍ୟ Orkut ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲି। ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ଚାଟ୍ କରିବା, ଫଟୋ ଆଦାନପ୍ରଦାନ କରିବା ଏବଂ ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ରେ ନୂଆ ଲୋକଙ୍କ ସହ ପରିଚିତ ହେବା ମୋ ପାଇଁ ଏକ ନୂଆ ଅନୁଭବ ଥିଲା।
ଆଜିର ପିଢ଼ି ପାଇଁ ସୋସିଆଲ୍ ମିଡିଆ ସାଧାରଣ କଥା ହୋଇଥାଇପାରେ। କିନ୍ତୁ ସେହି ସମୟରେ ଏହା ଆମ ପରି ଅନେକ ଯୁବକଙ୍କ ପାଇଁ ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ର ନୂଆ ସମ୍ଭାବନା ଖୋଲି ଦେଉଥିଲା।
ମୁଁ ଧୀରେ ଧୀରେ ବୁଝିବାକୁ ଲାଗିଲି ଯେ ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ କେବଳ ତଥ୍ୟ ଦେଖିବା କିମ୍ବା ଚାଟ୍ କରିବା ପାଇଁ ନୁହେଁ। ଏହା ମାଧ୍ୟମରେ ନିଜର କାମ ଦେଖାଇବା, ନୂଆ ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିବା ଏବଂ ଦିନେ ନିଜର ବ୍ୟବସାୟ ଗଢ଼ିବା ମଧ୍ୟ ସମ୍ଭବ।
୧୦. ଏକ ଛୋଟ ବିଜ୍ଞାପନରୁ ୱେବସାଇଟ୍ ତିଆରି କରିବାର ଆଗ୍ରହ
ମୋ ଡିଜିଟାଲ୍ ଯାତ୍ରାର ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ମୋଡ଼ ଆସିଥିଲା ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଅନଲାଇନ୍ SMS ପଠାଇବା ପାଇଁ ଏକ ୱେବସାଇଟ୍ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲି। ସେହି ସମୟରେ 162byte.com ପରି ଏକ ସେବାରେ ମୁଁ ଏକ ବିଜ୍ଞାପନ ଦେଖିଥିବା କଥା ମୋର ମନେ ଅଛି।
ବିଜ୍ଞାପନରେ ଲେଖାଥିଲା—“Create a free website.”
ମୁଁ ଭାବିଲି, ଏହା କ'ଣ? ନିଜ ନାମରେ ମଧ୍ୟ କ'ଣ ୱେବସାଇଟ୍ ତିଆରି କରିହେବ? ଏହା ଜାଣିବା ପାଇଁ ମୁଁ ସେହି ଲିଙ୍କ୍ରେ କ୍ଲିକ୍ କଲି।
ସେହି ଲିଙ୍କ୍ ମୋତେ webs.com ନାମକ ଏକ ପ୍ଲାଟଫର୍ମକୁ ନେଇଗଲା। ସେଠାରେ ମୁଁ ନିଜେ ନିଜର ୱେବସାଇଟ୍ ତିଆରି କରିବାର ସୁଯୋଗ ଦେଖିଲି।
ଏହା ମୋ ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ଆବିଷ୍କାର ପରି ଥିଲା। ମୁଁ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ବୁଝିଲି ଯେ ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ରେ ନିଜର ଏକ ପରିଚୟ ତିଆରି କରିହେବ।
ସେହି ଅନୁଭବ ମୋ ମନରେ ଏକ ନୂଆ ସ୍ୱପ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କଲା—ମୁଁ ନିଜର ୱେବସାଇଟ୍ ତିଆରି କରିବି, ନିଜ ନାମରେ ଡୋମେନ୍ କିଣିବି ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ୱେବସାଇଟ୍ ତିଆରି କରିବା ଶିଖିବି।
୧୧. ୨୦୦୮–୨୦୦୯: ନିଜର ଡୋମେନ୍ ଏବଂ ପ୍ରଥମ ୱେବସାଇଟ୍
ୱେବସାଇଟ୍ ତିଆରି କରିବା ପ୍ରତି ଆଗ୍ରହ ବଢ଼ିବା ପରେ ମୁଁ Magic India ନାମରେ ନିଜର ଏକ ୱେବସାଇଟ୍ ତିଆରି କରିଥିଲି। ମୁଁ ଏହା ପାଇଁ ଡୋମେନ୍ କିଣିବା, ହୋଷ୍ଟିଂ ସହ ଯୋଡ଼ିବା ଏବଂ ୱେବସାଇଟ୍କୁ ଅନଲାଇନ୍ରେ ଚାଲୁ କରିବା ବିଷୟରେ ଶିଖିଲି।
ସେତେବେଳେ ମୁଁ ଆଜି ପରି HTML, CSS କିମ୍ବା ୱେବ୍ ଡେଭଲପମେଣ୍ଟର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଟେକ୍ନୋଲୋଜିରେ ଦକ୍ଷ ନଥିଲି। ମୁଁ ଅନ୍ୟ ୱେବସାଇଟ୍ର ଡିଜାଇନ୍ ଦେଖୁଥିଲି, ଟେମ୍ପଲେଟ୍ ଡାଉନଲୋଡ୍ କରୁଥିଲି ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜ ଆବଶ୍ୟକତା ଅନୁସାରେ ବଦଳାଉଥିଲି।
ଅନ୍ୟ ୱେବସାଇଟ୍ର ପେଜ୍ର ସୋର୍ସ କୋଡ୍ ଦେଖିବା, ତାହାକୁ ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଏବଂ Notepad ରେ ଖୋଲି ଛୋଟ ଛୋଟ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବା ମୋର ଶିଖିବାର ଏକ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଥିଲା।
ମୋତେ ଜଣାଥିଲା ଯେ HTML ଫାଇଲ୍କୁ index.html ନାମରେ ସେଭ୍ କରି ବ୍ରାଉଜର୍ରେ ଖୋଲିଲେ ୱେବପେଜ୍ ଦେଖାଯାଇପାରିବ। ଏହି ଛୋଟ ଛୋଟ ଜ୍ଞାନ ମୋତେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରୁଥିଲା।
ମୁଁ ଯାହା ଜାଣିନଥିଲି, ତାହା ଶିଖିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲି। ମୋର ଶିକ୍ଷା ପ୍ରଣାଳୀ ଥିଲା—ଦେଖିବା, ଚେଷ୍ଟା କରିବା, ଭୁଲ୍ କରିବା ଏବଂ ପୁଣିଥରେ ଚେଷ୍ଟା କରିବା।
୧୨. ମୋର ପ୍ରଥମ ୱେବସାଇଟ୍ କ୍ଲାଏଣ୍ଟ: ଏକ ଛୋଟ ଫାଇଲ୍ ଓ ବଡ଼ ସ୍ୱପ୍ନ
ଧୀରେ ଧୀରେ ମୋ ମନରେ ଭାବନା ଆସିଲା ଯେ ମୁଁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ୱେବସାଇଟ୍ ତିଆରି କରିପାରିବି।
ମୋର କାମ ଦେଖାଇବା ପାଇଁ ମୁଁ ୱେବସାଇଟ୍ର ବିଭିନ୍ନ ଡିଜାଇନ୍, ମେନୁ, ସାଇଡ୍ବାର୍ ଏବଂ ରଙ୍ଗିନ ଲେଆଉଟ୍ର ଉଦାହରଣ ସଂଗ୍ରହ କରିଥିଲି। ସେଗୁଡ଼ିକୁ ରଙ୍ଗିନ ପ୍ରିଣ୍ଟ୍ କରି ଏକ ଫାଇଲ୍ରେ ରଖିଥିଲି।
ସେହି ଫାଇଲ୍ ମୋ ପାଇଁ ଏକ ପୋର୍ଟଫୋଲିଓ ପରି ଥିଲା। ଏହା ମାଧ୍ୟମରେ ମୁଁ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖାଇବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲି ଯେ ମୁଁ କିପରି ୱେବସାଇଟ୍ ତିଆରି କରିପାରିବି।
ମୁଁ IndiaMART ରେ ମଧ୍ୟ ମାଗଣାରେ ବିଜ୍ଞାପନ ଦେଇଥିଲି। ମୋର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିଲା କୌଣସି କ୍ଲାଏଣ୍ଟ ମିଳିଲେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ୱେବସାଇଟ୍ ତିଆରି କରିବି।
କିଛି ସମୟ ପରେ ମୋତେ ପ୍ରଥମ ଅର୍ଡର ମିଳିଲା। ସେହି ସମୟରେ ମୋ ପାଖରେ ଆଜିର ଭଳି ଡିଜିଟାଲ୍ ପୋର୍ଟଫୋଲିଓ କିମ୍ବା ବଡ଼ ଅଫିସ୍ ନଥିଲା। ମୋ ପାଖରେ ଥିଲା ମୋର ଛୋଟ ଫାଇଲ୍, କିଛି ଡିଜାଇନ୍ ଏବଂ କାମ କରିବାର ଇଚ୍ଛା।
ମୁଁ ମୋର ଜଣେ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ସହ ଗ୍ରାହକଙ୍କୁ ଭେଟିବାକୁ ଯାଇଥିଲି। ଗ୍ରାହକଙ୍କ ପାଖରେ କାର୍ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଆମେ ଅଟୋରେ ଯାଇଥିଲୁ। ସେହି ସମୟରେ ମୋର ଅନୁଭବ ଏବଂ ଆର୍ଥିକ ସ୍ଥିତି ଯେପରି ଥିଲା, ସେହି ଅନୁସାରେ ମୁଁ ନିଜ କାମ ବୁଝାଇଥିଲି।
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମୋର ଡିଜାଇନ୍ ଦେଖାଇଲି ଏବଂ ୱେବସାଇଟ୍ କିପରି ତିଆରି କରିପାରିବି, ତାହା ବୁଝାଇଲି। ସେହି ଅର୍ଡର ଛୋଟ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ମୋ ପାଇଁ ଏହା ଏକ ବଡ଼ ଆରମ୍ଭ ଥିଲା।
୧୩. ଅଭିଷ୍କାର ଫର୍ନିଚର୍: ୱେବସାଇଟ୍ ସହ ଅନଲାଇନ୍ ବିଜ୍ଞାପନ
ମୋର ଜଣେ ବନ୍ଧୁ ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ଆକାଉଣ୍ଟିଂ କାମ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସାର୍ଟିଫିକେଟ୍ ମଧ୍ୟ ତିଆରି କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ମୁଁ ଅଭିଷ୍କାର ଫର୍ନିଚର୍ ନାମକ ଏକ ବ୍ୟବସାୟ ପାଇଁ ୱେବସାଇଟ୍ ତିଆରି କରିବାର ସୁଯୋଗ ପାଇଲି।
ଏହି କାମର ମୂଲ୍ୟ ପ୍ରାୟ ୧୦,୦୦୦ରୁ ୧୫,୦୦୦ ଟଙ୍କା ମଧ୍ୟରେ ଥିଲା। ମୋ ବନ୍ଧୁ ଗ୍ରାହକଙ୍କଠାରୁ କାମ ନେଇଥିଲେ ଏବଂ ଆମେ ଟଙ୍କାକୁ ଭାଗ କରିଥିଲୁ। ମୋତେ ତାହାର ପ୍ରାୟ ୫୦ ପ୍ରତିଶତ ମିଳିଥିଲା।
ଏହି ବ୍ୟବସାୟ ପୁରୁଣା ଫର୍ନିଚର୍ କିଣିବା, ମରାମତି କରିବା ଏବଂ ପୁଣି ବିକ୍ରି କରିବା ସହ ଜଡ଼ିତ ଥିଲା। କେବଳ ୱେବସାଇଟ୍ ତିଆରି କରିଦେଲେ କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ ନାହିଁ ବୋଲି ମୁଁ ବୁଝିଥିଲି। ଗ୍ରାହକଙ୍କୁ ଅଧିକ ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିବାରେ ମଧ୍ୟ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ଦରକାର ଥିଲା।
ସେହିପାଇଁ ମୁଁ OLX ଏବଂ Quikr ପରି ଅନଲାଇନ୍ ବର୍ଗୀକୃତ ବିଜ୍ଞାପନ ପ୍ଲାଟଫର୍ମରେ ସେମାନଙ୍କ ବିଜ୍ଞାପନ ଦେବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କଲି।
ଏହା ଦ୍ୱାରା ଗ୍ରାହକମାନେ ନିଜର ବ୍ୟବସାୟ ପାଇଁ ନୂଆ ଗ୍ରାହକ ପାଇବାର ସୁଯୋଗ ପାଇଲେ। ମୋ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହା ଏକ ନୂଆ ଶିକ୍ଷା ଥିଲା—ଡିଜିଟାଲ୍ କାମର ମୂଲ୍ୟ କେବଳ ୱେବସାଇଟ୍ ତିଆରି କରିବାରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ଗ୍ରାହକଙ୍କ ବ୍ୟବସାୟକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇବାରେ ମଧ୍ୟ ରହିଛି।
ଏହି ଅନୁଭବ ମୋତେ ୱେବ୍ ଡେଭଲପମେଣ୍ଟ ସହିତ ଡିଜିଟାଲ୍ ମାର୍କେଟିଂର ଦୁନିଆକୁ ମଧ୍ୟ ନେଇଗଲା।
୧୪. Magic India: ଶିକ୍ଷାକୁ ଅନଲାଇନ୍ରେ ପହଞ୍ଚାଇବାର ପ୍ରଥମ ପ୍ରୟାସ
ମୋର ଆଗ୍ରହ କେବଳ ଗ୍ରାହକଙ୍କ ପାଇଁ ୱେବସାଇଟ୍ ତିଆରି କରିବାରେ ସୀମିତ ନଥିଲା। ମୁଁ ଭାବୁଥିଲି, ଯଦି ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ରେ ଶିକ୍ଷା ଦିଆଯାଇପାରିବ, ତେବେ ଅନେକ ଲୋକ ଘରେ ବସି ନୂଆ ଜିନିଷ ଶିଖିପାରିବେ।
ଏହି ଚିନ୍ତାଧାରାରୁ ମୁଁ Magic India ନାମରେ ଏକ ଶିକ୍ଷାମୂଳକ ପ୍ଲାଟଫର୍ମ ତିଆରି କରିବାର ପ୍ରୟାସ କରିଥିଲି।
ମୁଁ Excel, Word, PowerPoint ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଆନିମେସନ୍ ସଫ୍ଟୱେର୍ ବିଷୟରେ ଶିକ୍ଷାମୂଳକ ଭିଡିଓ ତିଆରି କରୁଥିଲି। After Effects ପରି ସଫ୍ଟୱେର୍ ବ୍ୟବହାର କରି ଲୋଗୋ ଆନିମେସନ୍ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭିଜୁଆଲ୍ ତିଆରି କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଶିଖିଥିଲି।
ସେହି ସମୟରେ ମୋର ଏକ ଧାରଣା ଥିଲା ଯେ ଶିକ୍ଷାର୍ଥୀମାନେ ମୋ ପ୍ଲାଟଫର୍ମରେ ଯୋଗଦେବେ, ଶିକ୍ଷାମୂଳକ ଭିଡିଓ ଦେଖିବେ ଏବଂ ଡିଜିଟାଲ୍ ଦକ୍ଷତା ଶିଖିବେ।
ମୁଁ ASP, ଅର୍ଥାତ୍ Active Server Pages, ବ୍ୟବହାର କରି ଲଗଇନ୍ ବ୍ୟବସ୍ଥା ତିଆରି କରିଥିଲି। ଏହା ମାଧ୍ୟମରେ ପଞ୍ଜୀକୃତ ଶିକ୍ଷାର୍ଥୀମାନେ ଲଗଇନ୍ କରି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଭିଡିଓ ଦେଖିପାରୁଥିଲେ।
ମୁଁ ଶିକ୍ଷାମୂଳକ ଭିଡିଓଗୁଡ଼ିକୁ ଏକ DVD ମାଧ୍ୟମରେ ମଧ୍ୟ ଶିକ୍ଷାର୍ଥୀଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇବାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲି। ଏଥିରେ Excel, Word, PowerPoint ଏବଂ ଆନିମେସନ୍ ସଫ୍ଟୱେର୍ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଭିଡିଓ ରହୁଥିଲା।
ମୋର ଏହି ପ୍ରୟାସରେ ଏକ ରେଫରାଲ୍ ଏବଂ କମିଶନ୍ ପ୍ରଣାଳୀର ଧାରଣା ମଧ୍ୟ ଥିଲା। ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟ ଶିକ୍ଷାର୍ଥୀଙ୍କୁ ଯୋଡ଼ିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ କିଛି କମିଶନ୍ ପାଉଥିଲେ।
ଆଜିର ଅନଲାଇନ୍ ଶିକ୍ଷା ପ୍ଲାଟଫର୍ମ, ଭିଡିଓ କୋର୍ସ ଏବଂ ରେଫରାଲ୍ ମଡେଲ୍ ବହୁତ ସାଧାରଣ ହୋଇଯାଇଛି। କିନ୍ତୁ ସେହି ସମୟରେ ମୁଁ ଏହି ଧାରଣାକୁ ନିଜ ଉପାୟରେ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲି।
୧୫. ୨୦୦୯: YouTube କୁ ଏକ ଭିଡିଓ ହୋଷ୍ଟିଂ ପ୍ଲାଟଫର୍ମ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର
Magic India ପାଇଁ ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଶିକ୍ଷାମୂଳକ ଭିଡିଓ ତିଆରି କରୁଥିଲି, ସେତେବେଳେ YouTube ମୋ ପାଇଁ ମୁଖ୍ୟତଃ ଭିଡିଓ ରଖିବା ଏବଂ ନିଜ ୱେବସାଇଟ୍ରେ ଦେଖାଇବାର ଏକ ମାଧ୍ୟମ ଥିଲା।
ମୁଁ ଚାହୁଁଥିଲି ଯେ ଲୋକମାନେ ମୋର ଶିକ୍ଷାମୂଳକ ୱେବସାଇଟ୍କୁ ଆସି ଭିଡିଓ ଦେଖନ୍ତୁ। ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ YouTube ରେ ଭିଡିଓ ଅପଲୋଡ୍ କରୁଥିଲି ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜ ୱେବସାଇଟ୍ରେ Embed କରୁଥିଲି।
କେତେକ ଭିଡିଓକୁ Unlisted ରଖୁଥିଲି, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେଗୁଡ଼ିକ ସାଧାରଣ ସର୍ଚ୍ଚରେ ସହଜରେ ଦେଖାଯିବ ନାହିଁ ଏବଂ ମୋ ୱେବସାଇଟ୍ର ଶିକ୍ଷାର୍ଥୀମାନେ ଲିଙ୍କ୍ ମାଧ୍ୟମରେ ଦେଖିପାରିବେ।
ମୋ ପାଇଁ YouTube ସେତେବେଳେ ଏକ ହୋଷ୍ଟିଂ ସେବା ପରି ଥିଲା। ମୁଁ ଜାଣିନଥିଲି ଯେ ଏହି ପ୍ଲାଟଫର୍ମ ମାଧ୍ୟମରେ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଲୋକମାନେ ନିଜର ଚ୍ୟାନେଲ୍ ଗଢ଼ିପାରିବେ ଏବଂ ଆୟ କରିପାରିବେ।
ମୁଁ ଅଫିସ୍ର କାମ ସାରିବା ପରେ, ସାଧାରଣତଃ ସନ୍ଧ୍ୟା ୭ଟା ପରେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ ନିଜ କମ୍ପ୍ୟୁଟରରେ ସ୍କ୍ରିନ୍ ରେକର୍ଡିଂ କରୁଥିଲି। Excel, Word ଏବଂ ଅନ୍ୟ ସଫ୍ଟୱେର୍ ବିଷୟରେ ଭିଡିଓ ତିଆରି କରି YouTube ରେ ଅପଲୋଡ୍ କରୁଥିଲି।
ଏହିପରି ଭାବରେ, YouTube ରେ ମୋର ଆରମ୍ଭ କୌଣସି ଭାଇରାଲ୍ ଭିଡିଓ କିମ୍ବା ଟଙ୍କା ରୋଜଗାର କରିବାର ଯୋଜନାରୁ ହୋଇନଥିଲା। ଏହା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ମୋର ଶିକ୍ଷାମୂଳକ ୱେବସାଇଟ୍କୁ ଆହୁରି ଭଲ କରିବାର ଏକ ଛୋଟ ପ୍ରୟାସରୁ।
୧୬. ୭ Star Media: YouTube ରେ ନିଜର ପରିଚୟ
ଧୀରେ ଧୀରେ ମୁଁ ବୁଝିଲି ଯେ YouTube କେବଳ ଭିଡିଓ ରଖିବାର ଏକ ସ୍ଥାନ ନୁହେଁ। ଏହା ନିଜର ଏକ ଚ୍ୟାନେଲ୍ ତିଆରି କରିବା ଏବଂ ଦର୍ଶକଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିବାର ଏକ ବଡ଼ ପ୍ଲାଟଫର୍ମ।
ଏହା ପରେ ମୁଁ ନିଜର YouTube ଚ୍ୟାନେଲ୍କୁ ୭ Star Media ନାମ ଦେଲି। ଚ୍ୟାନେଲ୍ରେ ମୁଁ ଶିକ୍ଷାମୂଳକ ଭିଡିଓ ଅପଲୋଡ୍ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲି।
ମୁଁ Hindi ଏବଂ English ମିଶାଇ ଭିଡିଓ ତିଆରି କରୁଥିଲି। Excel, Word, ଆଣ୍ଡ୍ରଏଡ୍ ଆପ୍ ବିକାଶ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଆନିମେସନ୍ ସଫ୍ଟୱେର୍ ମୋର ମୁଖ୍ୟ ବିଷୟ ଥିଲା।
ମୁଁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଯାହା ଶିଖୁଥିଲି, ତାହା ଭିଡିଓ ମାଧ୍ୟମରେ ବୁଝାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲି। ସେହି ସମୟରେ ମୋର ଲକ୍ଷ୍ୟ କେବଳ ନିଜେ ଶିଖିବା ନଥିଲା; ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଜ୍ଞାନରୁ ଉପକୃତ ହୁଅନ୍ତୁ ବୋଲି ମୁଁ ଚାହୁଁଥିଲି।
ଆଜି ସେହି ଚ୍ୟାନେଲ୍ର ନାମ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୋଇ BizJodo ହୋଇଛି। ମୋର ଦାବି ଅନୁସାରେ, ଏହି ଚ୍ୟାନେଲ୍ର YouTube Join Date ହେଉଛି ୧୫ ଡିସେମ୍ବର ୨୦୦୯।
ଏହି ତାରିଖ ମୋ ଡିଜିଟାଲ୍ ଯାତ୍ରାର ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ମାଇଲ୍ଷ୍ଟୋନ୍। ଏହା ମୋତେ ସେହି ସମୟର କଥା ମନେ ପକାଇଦିଏ, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଶିଖାଇବା ପାଇଁ ନିଜ ସମୟ ଦେଉଥିଲି ଏବଂ ଡିଜିଟାଲ୍ ଦୁନିଆରେ ନିଜର ଜାଗା ତିଆରି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲି।
୧୭. ଆଣ୍ଡ୍ରଏଡ୍ ଆପ୍ ବିକାଶ: Thunkable ଏବଂ App Inventor ରୁ ଶିଖିବା
YouTube ରେ ଶିକ୍ଷାମୂଳକ ଭିଡିଓ ତିଆରି କରୁଥିବା ସମୟରେ ମୁଁ ଆଉ ଏକ ନୂଆ କ୍ଷେତ୍ର ପ୍ରତି ଆକର୍ଷିତ ହେଲି—ଆଣ୍ଡ୍ରଏଡ୍ ଆପ୍ ବିକାଶ।
ସେହି ସମୟରେ MIT App Inventor ଏବଂ Thunkable ପରି ପ୍ଲାଟଫର୍ମ ମାଧ୍ୟମରେ କୋଡ୍ ଲେଖିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ବ୍ଲକ୍ ଯୋଡ଼ି ଆପ୍ ତିଆରି କରିବାର ସୁଯୋଗ ମିଳୁଥିଲା। ମୁଁ ବିଦେଶୀ ନିର୍ମାତାମାନଙ୍କ ଭିଡିଓ ଦେଖୁଥିଲି ଏବଂ ସେମାନେ କିପରି ଆପ୍ ତିଆରି କରୁଛନ୍ତି, ତାହା ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲି।
ମୁଁ ଭାବିଲି, ଯଦି ସେମାନେ ଏହିପରି ଆପ୍ ତିଆରି କରିପାରୁଛନ୍ତି, ତେବେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଶିଖିପାରିବି। ମୁଁ ନିଜେ ଆପ୍ ତିଆରି କରିବା ସହିତ ସେହି ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ସ୍କ୍ରିନ୍ ରେକର୍ଡିଂ କରି ଭିଡିଓ ମାଧ୍ୟମରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଶିଖାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲି।
ସେତେବେଳେ ଏହି ବିଷୟରେ ହିନ୍ଦୀରେ ଶିକ୍ଷାମୂଳକ ଭିଡିଓର ସୁଯୋଗ ମୁଁ ଦେଖିଥିଲି। ତେଣୁ ମୁଁ ନିଜେ ଶିଖିବା ସହିତ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଭିଡିଓ ତିଆରି କରିବାକୁ ଲାଗିଲି।
ଏହି ପ୍ରୟାସ ମୋତେ ଆଣ୍ଡ୍ରଏଡ୍ ଆପ୍ ବିକାଶର ଦୁନିଆରେ ଆଗକୁ ନେଇଗଲା। ଧୀରେ ଧୀରେ ମୁଁ କେବଳ ଆପ୍ ବିଷୟରେ ଭିଡିଓ ତିଆରି କରୁନଥିଲି, ବରଂ ନିଜେ ଆପ୍ ତିଆରି କରିବା ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦେବା ମଧ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କଲି।
୧୮. ଗୋଲ୍ଡେନ୍ ଏଗ୍ ଗେମ୍: ଏକ ଛୋଟ ଆପ୍ ଧାରଣାରୁ ଆୟର ନୂଆ ରାସ୍ତା
ମୋ ଆଣ୍ଡ୍ରଏଡ୍ ଆପ୍ ଯାତ୍ରାରେ ଏକ ଘଟଣା ମୋ ପାଇଁ ବିଶେଷ ଥିଲା।
ମୁଁ ଏକ ସରଳ ଗେମ୍ ପରି ଆପ୍ ତିଆରି କରିଥିଲି। ଏଥିରେ ଅନେକ ଧଳା ଅଣ୍ଡା ଏବଂ ଗୋଟିଏ ସୁନାର ଅଣ୍ଡା ରହୁଥିଲା। ବ୍ୟବହାରକାରୀ ଅଣ୍ଡା ଉପରେ କ୍ଲିକ୍ କଲେ ଚିତ୍ର ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେଉଥିଲା, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଅଣ୍ଡା ଫାଟିଯାଇଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ଆପ୍ରେ ବିଜ୍ଞାପନ ମଧ୍ୟ ରହୁଥିଲା।
ମୁଁ ଏହିପରି ଆପ୍ ତିଆରି କରି ୨୦୦ରୁ ୫୦୦ ଟଙ୍କା ମଧ୍ୟରେ ବିକ୍ରି କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲି। ମୋ ପାଇଁ ଏହା ଏକ ନୂଆ ବ୍ୟବସାୟ ମଡେଲ୍ ଥିଲା—କମ୍ ଖର୍ଚ୍ଚରେ ଆପ୍ ତିଆରି କରି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦେବା।
ଥରେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ମୋ ପାଖକୁ ଆସି କହିଥିଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ମାତ୍ର ୨୦୦ ଟଙ୍କା ଅଛି, ସେ ଏହି ଟଙ୍କାରେ ଏକ ଆପ୍ ତିଆରି କରାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଆପ୍ ତିଆରି କରିଦେବାକୁ ରାଜି ହେଲି।
ସେହି ଆପ୍ରେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ବିଜ୍ଞାପନ ସହିତ ନିଜର AdMob ବିଜ୍ଞାପନ ମଧ୍ୟ ଯୋଡ଼ିଥିଲି। ସେହି ସମୟରେ ଏପରି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ସମ୍ଭବ ଥିଲା ବୋଲି ମୋର ଅନୁଭବ ଥିଲା।
ପରେ ସେହି ବ୍ୟକ୍ତି ଆପ୍ଟିକୁ ପ୍ରଚାର କରିଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଭଲ ଫଳାଫଳ ମିଳିଥିଲା। ସେ ମୋତେ କହିଥିଲେ ଯେ ୨୦୦ ଟଙ୍କାରେ ତିଆରି କରାଇଥିବା ଆପ୍ରୁ ସେ ପ୍ରାୟ ୭୦୦–୮୦୦ ଟଙ୍କା ରୋଜଗାର କରିଥିଲେ। ମୋର ମନେ ଅଛି, ସେହି ଆପ୍ ସହ ଜଡ଼ିତ ମୋର AdMob ଆକାଉଣ୍ଟରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାୟ ୪୦୦ ଡଲାର ଆୟ ଦେଖାଯାଇଥିଲା।
ଏହା ମୋ ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ଶିକ୍ଷା ଥିଲା। ମୁଁ ବୁଝିଲି ଯେ ଆପ୍ ବିକାଶ କେବଳ ଗ୍ରାହକଙ୍କୁ ଆପ୍ ବିକ୍ରି କରିବାରେ ସୀମିତ ନୁହେଁ। ଠିକ୍ ଉପାୟରେ ବିଜ୍ଞାପନ ଏବଂ ଦର୍ଶକଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିବା ମାଧ୍ୟମରେ ମଧ୍ୟ ଆୟର ସୁଯୋଗ ରହିଛି।
ମୋର କଥା ଅନୁସାରେ, ଅନ୍ୟ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଗେମ୍ ଆପ୍ ବ୍ୟବହାର କରି ପ୍ରାୟ ୭୦,୦୦୦ ଟଙ୍କା ଆୟ କରିଥିଲେ। ଏହି ଅନୁଭବ ମୋତେ ଆପ୍ ତିଆରି କରିବାକୁ ଆହୁରି ଉତ୍ସାହିତ କଲା।
୧୯. ରେଫରାଲ୍ ସିଷ୍ଟମ୍, ୱାଲେଟ୍ ଏବଂ ପଏଣ୍ଟ୍ ଆଧାରିତ ଆପ୍
ଆପ୍ ବିକାଶ କରୁଥିବା ସମୟରେ ମୁଁ କେବଳ ସରଳ ଗେମ୍ରେ ସୀମିତ ରହିନଥିଲି। ମୁଁ ରେଫରାଲ୍ ସିଷ୍ଟମ୍, ୱାଲେଟ୍ ବାଲାନ୍ସ ଏବଂ ପଏଣ୍ଟ୍ ଆଧାରିତ ବ୍ୟବସ୍ଥା ତିଆରି କରିବାର ଧାରଣା ଉପରେ ମଧ୍ୟ କାମ କରିଥିଲି।
ମୋର ଧାରଣା ଥିଲା ଯେ ଜଣେ ବ୍ୟବହାରକାରୀ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ରେଫରାଲ୍ କୋଡ୍ ଦେଲେ ତାଙ୍କ ୱାଲେଟ୍ରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବାଲାନ୍ସ ଯୋଡ଼ାଯିବ। ଗେମ୍ ଖେଳିଲେ ପଏଣ୍ଟ୍ ମିଳିବ ଏବଂ ସେହି ପଏଣ୍ଟ୍ ୱାଲେଟ୍ରେ ଜମା ହେବ।
ସେତେବେଳେ ମୁଁ ଏହିପରି ଆପ୍ ତିଆରି କରିବାରେ ନୂଆ ଥିଲି, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ନୂଆ ନୂଆ ଧାରଣାକୁ ପରୀକ୍ଷା କରୁଥିଲି। କେବଳ ଏକ ଆପ୍ ତିଆରି କରିବା ନୁହେଁ, ଲୋକମାନେ ଏହାକୁ କିପରି ବ୍ୟବହାର କରିବେ, ଏହା ମାଧ୍ୟମରେ କିପରି ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ଯୋଡ଼ିହେବ ଏବଂ ଏକ ଆପ୍ର ଚାରିପାଖରେ କିପରି ଏକ ବ୍ୟବସ୍ଥା ତିଆରି ହୋଇପାରିବ, ସେହି ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ଭାବୁଥିଲି।
ଏହି ଅନୁଭବ ମୋତେ ଆପ୍ ବିକାଶ ସହିତ ଡିଜିଟାଲ୍ ବ୍ୟବସାୟର ମୌଳିକ ଧାରଣା ଶିଖାଇଲା।
୨୦. ଚାକିରି ଛାଡ଼ିବି କି ନାହିଁ? ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ନିଷ୍ପତ୍ତି
ଆପ୍ ବିକାଶ ଏବଂ YouTube ରୁ କିଛି ଆୟ ଆସିବା ଆରମ୍ଭ ହେବା ପରେ ମୋ ମନରେ ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ ଆସିଲା—ମୁଁ କ'ଣ ଚାକିରି ଛାଡ଼ି ନିଜ ଡିଜିଟାଲ୍ କାମ ଉପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମୟ ଦେବି?
ସେହି ସମୟରେ ମୋର YouTube ଚ୍ୟାନେଲ୍ରେ ପ୍ରାୟ ୧୮,୦୦୦ରୁ ୨୦,୦୦୦ ସବ୍ସକ୍ରାଇବର୍ ଥିଲେ। ଚ୍ୟାନେଲ୍ରେ ଆଣ୍ଡ୍ରଏଡ୍ ଆପ୍ ବିକାଶ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଭିଡିଓ ଭଲ ଚାଲୁଥିଲା। YouTube ରୁ ପ୍ରାୟ ୫,୦୦୦ରୁ ୭,୦୦୦ ଟଙ୍କା ମାସିକ ଆୟ ଆସୁଥିଲା।
ଅନ୍ୟପଟେ, ମୋର ଚାକିରିର ଦରମା ପ୍ରାୟ ୨୨,୦୦୦ରୁ ୨୩,୦୦୦ ଟଙ୍କା ଥିଲା। ଏହା ମୋ ପାଇଁ ଏକ ସ୍ଥିର ଆୟ ଥିଲା। ମୋର ପରିବାର ଥିଲା, ପିଲା ମଧ୍ୟ ହୋଇସାରିଥିଲା ଏବଂ ପ୍ରାୟ ୩ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କାର ଋଣ ମଧ୍ୟ ଥିଲା।
ଏପରି ପରିସ୍ଥିତିରେ ଚାକିରି ଛାଡ଼ିବା ଏକ ସହଜ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନଥିଲା।
ମୁଁ ଭାବୁଥିଲି, ଯଦି ଚାକିରି ଛାଡ଼ିଦିଏ ଏବଂ ଡିଜିଟାଲ୍ କାମରୁ ଆୟ ବଢ଼ିଲା ନାହିଁ, ତେବେ ପରିବାରର ଖର୍ଚ୍ଚ କିପରି ଚାଲିବ? ଅନ୍ୟପଟେ, ଯଦି ଚାକିରି ଜାରି ରଖିବି, ତେବେ ଆପ୍ ଏବଂ YouTube ଉପରେ ଅଧିକ ସମୟ ଦେଇପାରିବି ନାହିଁ।
ମୁଁ ନିଜର ଅନୁଭବ ଉପରେ ଭରସା କଲି। ୨୦୦୭ ଠାରୁ ପ୍ରାୟ ଦଶ ବର୍ଷ ଧରି ବିଭିନ୍ନ କମ୍ପ୍ୟୁଟର ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ କାମ କରି ମୁଁ ଯଥେଷ୍ଟ ଅନୁଭବ ହାସଲ କରିଥିଲି। ମୋତେ ଲାଗୁଥିଲା ଯେ ଆବଶ୍ୟକ ହେଲେ ମୁଁ ପୁଣି ଚାକିରି ଖୋଜିପାରିବି।
ଶେଷରେ ମୁଁ ଚାକିରି ଛାଡ଼ି ନିଜ ଡିଜିଟାଲ୍ କାମ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦେବାର ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲି।
ଏହା କେବଳ ଚାକିରି ଛାଡ଼ିବା ନଥିଲା—ଏହା ଥିଲା ନିଜ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବାର ନିଷ୍ପତ୍ତି
ସେହି ସମୟରେ ମୋର ପରିସ୍ଥିତିକୁ ଦେଖିଲେ, ଚାକିରି ଛାଡ଼ିବା ଏକ ବଡ଼ ବିପଦ ଥିଲା। ମୋର ଋଣ ଥିଲା, ପରିବାରର ଦାୟିତ୍ୱ ଥିଲା ଏବଂ ଡିଜିଟାଲ୍ ଆୟ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ଥିର ହୋଇନଥିଲା।
ତଥାପି ମୁଁ ଭାବିଲି ଯେ ଯଦି ନିଜର କାମକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମୟ ଦିଆଯାଏ, ତେବେ ହୁଏତ ଏହା ଆହୁରି ବଢ଼ିପାରିବ।
ମୁଁ ଏକ ହିସାବ ମଧ୍ୟ କରିଥିଲି। ଯଦି ପରିବାରର ମାସିକ ଆବଶ୍ୟକତା ୧୨,୦୦୦ ଟଙ୍କା ଏବଂ ମୋର ଆୟ ୭,୦୦୦ ଟଙ୍କା, ତେବେ ପ୍ରତି ମାସରେ ପ୍ରାୟ ୫,୦୦୦ ଟଙ୍କାର ଅଭାବ ହେବ। ଦଶ ମାସରେ ଏହି ଅଭାବ ୫୦,୦୦୦ ଟଙ୍କା ହୋଇପାରେ।
ମୁଁ ଜାଣିଥିଲି ଯେ ଯଦି ଯୋଜନା ସଫଳ ହେଲା ନାହିଁ, ତେବେ ଏହି କ୍ଷତି ସହିବାକୁ ପଡ଼ିପାରେ। ତଥାପି ମୁଁ ନିଜର ଦକ୍ଷତା ଏବଂ ଅନୁଭବ ଉପରେ ଭରସା କରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲି।
ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତି ମୋ ଜୀବନର ଏକ ବଡ଼ ମୋଡ଼ ଥିଲା।
୨୧. ଗାଁକୁ ଫେରିବା ଏବଂ ନିଜ ଡିଜିଟାଲ୍ କାମକୁ ବଢ଼ାଇବା
ଚାକିରି ଛାଡ଼ିବା ପରେ ମୁଁ ନିଜ ଗାଁକୁ ଫେରିଲି। ଏବେ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ନୂଆ ଅଧ୍ୟାୟ ଥିଲା। ମୋ ପାଖରେ ସ୍ଥିର ଚାକିରି ନଥିଲା, କିନ୍ତୁ ମୋ ପାଖରେ ଥିଲା କମ୍ପ୍ୟୁଟର ଜ୍ଞାନ, ୱେବସାଇଟ୍ ତିଆରି କରିବାର ଅନୁଭବ, ଆପ୍ ବିକାଶର ଦକ୍ଷତା ଏବଂ YouTube ରେ ନିଜର ଦର୍ଶକମାନେ।
ମୁଁ ଭାବିଲି, କିଛି ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଜ କାମରେ ଧ୍ୟାନ ଦେବି। ଯଦି ଆୟ ବଢ଼ିଲା ନାହିଁ, ତେବେ ପୁଣି ଚାକିରି କରିବାର ରାସ୍ତା ଖୋଜିବି।
ଗାଁକୁ ଫେରିବା ପରେ ମୁଁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଆଣ୍ଡ୍ରଏଡ୍ ଆପ୍ ତିଆରି କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲି। ସରକାରୀ ଯୋଜନା ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ସୂଚନା, ଆଧାର କାର୍ଡ୍ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ତଥ୍ୟ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଡିଜିଟାଲ୍ ସୂଚନା ଉପରେ ଆଧାରିତ ଆପ୍ ତିଆରି କରିବାରେ ମୁଁ ଲାଗିପଡ଼ିଲି।
ଧୀରେ ଧୀରେ ମୋର ଆପ୍ଗୁଡ଼ିକରୁ ଆୟ ବଢ଼ିବା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। YouTube, AdMob ଏବଂ Facebook ର ବିଜ୍ଞାପନ ବ୍ୟବସ୍ଥା ସହିତ Audience Network ପରି ମାଧ୍ୟମକୁ ବ୍ୟବହାର କରି ମୁଁ ଆୟର ବିଭିନ୍ନ ଉତ୍ସ ତିଆରି କରିଥିଲି।
ମୋର ଅନୁଭବ ଅନୁସାରେ, କେତେକ ସମୟରେ ମୋର ମାସିକ ଆୟ ପ୍ରାୟ ୬୦,୦୦୦ରୁ ୭୦,୦୦୦ ଟଙ୍କା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଥିଲା।
ଏହା ମୋ ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ସଫଳତା ଥିଲା। ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଦିନେ ଗହଣା ଦୋକାନରେ କାମ କରୁଥିଲେ, ରୋଷେଇ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ରାତିରେ କମ୍ପ୍ୟୁଟର ଶିଖୁଥିଲେ, ସେ ନିଜ ଦକ୍ଷତା ମାଧ୍ୟମରେ ଡିଜିଟାଲ୍ ଆୟର ଏକ ରାସ୍ତା ତିଆରି କରିପାରିଥିଲେ।
ଏହା ମୋତେ ଶିଖାଇଲା ଯେ ଟେକ୍ନୋଲୋଜି ମାଧ୍ୟମରେ ନୂଆ ସୁଯୋଗ ତିଆରି କରିବା ସମ୍ଭବ, ଯଦି ମଣିଷ ନିଜର ଦକ୍ଷତାକୁ ନିରନ୍ତର ବଢ଼ାଇବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରହେ।
୨୨. ଏହି ଯାତ୍ରାରୁ ମୁଁ କ'ଣ ଶିଖିଲି?
ମୋର ଏହି ଯାତ୍ରାର ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟ ମୋତେ ଅନେକ କଥା ଶିଖାଇଛି।
ପ୍ରଥମେ, ଆର୍ଥିକ ଅଭାବ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶିଖିବାର ଇଚ୍ଛାକୁ ହରାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ମୁଁ ଦଶମ ପାସ୍ କରିବା ପରେ ଚାକିରି କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୋଇଥିଲି, କିନ୍ତୁ ସେହି ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ପଢ଼ା ଜାରି ରଖିବା ଏବଂ କମ୍ପ୍ୟୁଟର ଶିଖିବାର ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲି।
ଦ୍ୱିତୀୟତଃ, ନୂଆ ଜିନିଷ ଶିଖିବା ପାଇଁ ସବୁବେଳେ ବଡ଼ ଇନ୍ଷ୍ଟିଚ୍ୟୁଟ୍ କିମ୍ବା ମହଙ୍ଗା ଉପକରଣ ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ। ମୋର ପୁରୁଣା କମ୍ପ୍ୟୁଟର, ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ରେ ଦେଖିଥିବା ଉଦାହରଣ ଏବଂ ନିଜେ ଚେଷ୍ଟା କରିବାର ଅଭ୍ୟାସ ମୋତେ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇଥିଲା।
ତୃତୀୟତଃ, ଆୟର ଏକାଧିକ ଉତ୍ସ ତିଆରି କରିବା ଦରକାର। ମୁଁ ୱେବସାଇଟ୍ ତିଆରି କରିବାରୁ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲି, ପରେ YouTube ଭିଡିଓ, ଆଣ୍ଡ୍ରଏଡ୍ ଆପ୍ ଏବଂ ବିଜ୍ଞାପନ ମାଧ୍ୟମରେ ଆୟ କରିବାର ସୁଯୋଗ ପାଇଲି।
ଚତୁର୍ଥତଃ, ବଡ଼ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବା ସମୟରେ ବିପଦକୁ ବୁଝିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଚାକିରି ଛାଡ଼ିବା ସମୟରେ ମୋ ପାଖରେ ଋଣ ଥିଲା ଏବଂ ପରିବାରର ଦାୟିତ୍ୱ ଥିଲା। ତଥାପି ମୁଁ ନିଜର ଅନୁଭବ ଏବଂ ସମ୍ଭାବନା ଉପରେ ଭରସା କରିଥିଲି।
ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କଥା ହେଉଛି—ଜୀବନରେ ସଫଳତା ସବୁବେଳେ ଏକ ସିଧା ରାସ୍ତାରେ ଆସେ ନାହିଁ। କେତେବେଳେ ଆମକୁ ଅନ୍ୟ କାମ କରିବାକୁ ପଡ଼େ, କେତେବେଳେ ପଢ଼ା ଏବଂ ରୋଜଗାରକୁ ଏକାଠି ନେଇ ଚାଲିବାକୁ ପଡ଼େ, ଆଉ କେତେବେଳେ ନିଜର ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ବଡ଼ ବିପଦ ନେବାକୁ ହୁଏ।
ଉପସଂହାର: ଏହା କେବଳ ଆରମ୍ଭ ଥିଲା
୨୦୦୩ରେ ଦଶମ ପାସ୍ କରିବା ପରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ମୋର ଜୀବନ ଯାତ୍ରା ୨୦୦୯ରେ YouTube ଏବଂ ୱେବ୍ ଡେଭଲପମେଣ୍ଟ ସହିତ ଆହୁରି ଗଭୀର ଭାବରେ ଯୋଡ଼ି ହୋଇଗଲା। ଏହା ପରେ ଆଣ୍ଡ୍ରଏଡ୍ ଆପ୍ ବିକାଶ ଏବଂ ଡିଜିଟାଲ୍ ଆୟ ମୋ ଜୀବନର ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଂଶ ହେଲା।
ମୁଁ ଯେଉଁଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲି, ସେଠାରୁ ଆଜିର ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ଅନେକ ବର୍ଷର ପରିଶ୍ରମ, ଶିକ୍ଷା, ପରୀକ୍ଷା ଏବଂ ଅନୁଭବ ଲାଗିଛି।
କିନ୍ତୁ ମୋର ଜୀବନର କାହାଣୀ ଏଠାରେ ଶେଷ ହେଉନାହିଁ।
ଏହା ପରେ ମୋର ଡିଜିଟାଲ୍ ଜୀବନରେ ଆହୁରି ବଡ଼ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିଲା। ଯେଉଁ ଆପ୍ ଏବଂ YouTube ଚ୍ୟାନେଲ୍ଗୁଡ଼ିକ ମୋତେ ଆୟ ଏବଂ ପରିଚୟ ଦେଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ସହ ଜଡ଼ିତ ଅନେକ ଘଟଣା ମୋ ଜୀବନର ଦିଗ ବଦଳାଇଦେଲା।
ସେହି କାହାଣୀ ହେଉଛି ମୋର ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟ—ଯେଉଁଠାରେ ସଫଳତା ପରେ ଆସିଥିବା ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ, ଆପ୍ ଏବଂ ଚ୍ୟାନେଲ୍ରେ ଘଟିଥିବା ସମସ୍ୟା, ନୂଆ ଚ୍ୟାନେଲ୍ ତିଆରି କରିବା ଏବଂ ପୁଣିଥରେ ନିଜକୁ ଠିଆ କରିବାର ସଂଘର୍ଷ ବିଷୟରେ ମୁଁ କହିବି।
ଏହା ମୋର ଯାତ୍ରାର ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟ ମାତ୍ର। 👉Check Part-2 of Manoj Samal Life Story